Tien jaar geleden besloot ik lid te worden van de groene partij. Uit verontwaardiging over sociaal onrecht en hoe we onze planeet kapot maken. Dat is nog steeds mijn drive om aan politiek te doen. De laatste 3 jaar heb ik me helemaal op de lokale politiek gesmeten. Ik heb er mijn mannetje leren staan en gemerkt dat de drive zo groot is dat ik hier eigenlijk dag en nacht mee wil bezig zijn.

Dat je vanuit het parlement zinnig werk kunt doen bewezen de jonge wolven van Groen! in de kamer en senaat. Hoe Tinne Vanderstraeten Suez onder vuur nam, Freya Piryns haar tanden zette in het falende asielbeleid, Wouter Devriendt De Crem de oorlog verklaarde, Stefaan Vanhecke een commissie tegen de fiscale fraude afdwong en Meyrem Almaçi eigenhandig Jean-Marie Dedecker in zijn blootje zette en met hem het islamofobe discours.

Onze fractie kreeg de beste punten van De Morgen en De Standaard. De politiek zit met een probleem, een serieus probleem. De geloofwaardigheid is beneden alle peil. Maar beter nog dan daar veel over te leuteren, is het zelf goed doèn. Ik hoop dat ik de kans krijg om dat sterke team te vervoegen.

De thema's waar ik op wil focussen zijn gezondheidszorg, armoedebestrijding en asiel en migratie. Zeker wat betreft dat eerste kan ik een mooie aanvulling zijn op de fractie.

De komende dagen ga ik per thema kort de belangrijkste voorstellen naar voor halen. Want daar gaat het ten slotte toch over in de politiek, de inhoud.